Z natury jestem samotnikiem, a jednak dziś, podczas świątecznego spotkania u wujostwa na wsi pomyślałam, że jednak to miłe takie rodzinne spotkania.

Miłe jest tak po prostu posiedzieć razem, porozmawiać, powspominać, zjeść wspólnie posiłek, nigdzie się nie spiesząc. Miłe jest tak popatrzeć, jak rosną nowe pokolenia i cieszyć się jeszcze obecnością tych, których czas szczególnie dotyka.

Na szczęście lubimy się i szanujemy i nie dzielą nas polityczne swary, choć jakieś tam różnice w poglądach występują.

Dziś to był dobry, rodzinny czas. Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie znalazła choć chwili na to, by pójść na spacer w teren.

Zresztą to jest moje miejsce, moje zacisze, moje, bo wkrótce tam zamieszkam. Na moim końcu świata, w mojej krainie w otoczeniu pół, łąk i lasów. A tak wyglądało dziś:








 

Wędruję, piszę i fotografuję, by oswajać przemijanie i inspirować do wędrówek, gdyż każdy czas jest dobry, aby ruszyć w świat. “Opowieści Wędrowne” to blog o tym, co możesz znaleźć, będąc w drodze.

Subscribe
Powiadom o
guest

2 komentarzy
najstarszy
najnowszy oceniany
Inline Feedbacks
View all comments
Maria Maria
Maria Maria
4 miesięcy temu

Ale tam pięknie!!!