Są takie dni, kiedy ziemia przestaje być czymś stałym. Kiedy to, co było twarde, zaczyna ustępować i po prostu puszcza. Roztopy nie przychodzą z hukiem – przychodzą szmerem wody, która kropla po kropli wsiąka, przesącza się, podmywa, rozluźnia.
Śnieg i zimowa zmarzlina, które wydawały się wieczne, nagle okazują się być tylko formą przejściową. Znikają. Łąki stają się wówczas zwierciadłami. Zamieniają się w małe jeziorka z wyspami wysokich traw, a przepełnione wodą rzeczki rozlewają się szeroką wstęgą, oplatając pnie nagich jeszcze drzew.
Olsze stoją po kostki w wodzie, jakby zanurzone w pamięci dawnych wiosen. Brzozy ze swoją koronkową koroną odbijają się w płytkich rozlewiskach podwójnie – raz w powietrzu, raz w wodzie. Granice znikają. To, co było ścieżką, jest teraz strumieniem. To, co było brzegiem, staje się wyspą.
Roztopy są chwilą, w której krajobraz zgadza się na nieporządek. Na chaos. Na rozlanie. Na to, że nie wszystko musi być pod kontrolą.
Woda nie pyta o pozwolenie. Idzie tam, gdzie może. Gdzie tylko znajdzie się dla niej choćby najmniejsza szczelina. Wnika w glebę, w zapomniane koryta starych rzek. Budzi uśpione nasiona, napełnia podziemne żyły ziemi. To jej wielki wdech po zimowym bezdechu.
Może dlatego roztopy tak nas poruszają.
Bo w nas też bywa śnieg – zbity, zlodowaciały z nadmiaru obowiązków, nadmiaru przemilczeń. I czasem potrzeba kilku cieplejszych dni, kilku kropli światła, by coś zaczęło się topić. Najpierw nieśmiało. Potem coraz szybciej. Aż nagle czujemy ruch.
Rozpuszczanie twardości nie jest słabością. Jest powrotem do krążenia.
W przyrodzie roztopy są konieczne. Bez nich nie byłoby wilgoci na lato, nie byłoby płytkich rozlewisk dla skrzeku żab, nie byłoby żyznego osadu na łąkach. Woda musi się rozlać, by później mogła się cofnąć. Chaos jest tylko fazą przejścia.
Może więc to dobry dzień, by pozwolić sobie na własne roztopy. Na miękkość. Na chwilowe „nie wiem”. Na to, by coś w nas puściło.
Bo gdy lód ustępuje, nie zostaje pustka. Zostaje przepływ i miękkość.
