W mej pamięci pojawiają się czasem różne obrazy, których wspólnym motywem jest czekanie, będące niczym modlitwa. I nie wiem, czy te obrazy rzeczywiście gdzieś widziałam, np. w albumie malarstwa, czy jednak są wyłącznie wytworem mej wyobraźni.

Jeden z takich pamięciowych obrazów czekania to: brzeg, rozciągająca się po horyzont tafla wody i wpatrzona w nią jakaś postać. Nie widzę jej twarzy, bo stoi tyłem do mnie. Ja zresztą nie uczestniczę w tej scenie, jestem tylko obserwatorem, który nie wpływa na bieg zdarzeń, nawet więcej – który jest niewidzialny, przezroczysty.

Kiedyś myślałam, by namalować taką scenę „czekania niczym modlitwa”. Jednak zdecydowanie łatwiej przyszło mi ją opisać. I tak oto powstał wiersz „Modlitwa”.


modlitwa

przystań brzemienna w łodzie
przyodziana w suknię wieczoru
nęci

sieci rozpięte do snu
przymykają zmęczone oka
jutro znów połów

wiatr zamilkł –
dziś dał sobie spokój
z gonieniem fal

cisza…

tylko kobieta stoi na brzegu
i wzrokiem uczepiona horyzontu
szepcze słowa modlitwy
o powrót


A Ty, o co się modlisz, czekając na brzegu?

***

Wiersz „Modlitwa” ukazał się w wieloautorskiej antologii charytatywnej „Peron literacki antologia dla Adama”, o której pisałam w Peron literacki dla Adama – gdy łączy idea pomocy”

 

Wędruję, piszę i fotografuję, by oswajać przemijanie i inspirować do wędrówek, gdyż każdy czas jest dobry, aby ruszyć w świat. “Opowieści Wędrowne” to blog o tym, co możesz znaleźć, będąc w drodze.

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments