Nocą różne myśli mnie nachodzą, wędrują tak sobie od przeszłości ku czasom przyszłym i z powrotem, nie zatrzymując mej uwagi na dłużej. Ot, po prostu myśli rozproszone.
***
Zaklęta w drzewo spoglądam w górę, wznoszę ramiona, nad pniem swojego ciała rozpościeram gałęziste palce, by móc sięgnąć nimi Nieba, tkwiąc korzeniami w Ziemi.
***
W kokonie ciszy i wśród nagich drzew trwam wieczną chwilą. Dookoła chaos, świat traci sens, zbrodnia też. Nikt nie zadaje pytań.
***
Do widzenia – mówią ludzie po pogrzebie, wychodząc z cmentarza do domu. Ilu z nich wkrótce na cmentarz wróci? Bóg jeden wie i nie mówi nikomu.
***
Przeczytaj darmowy rozdział mojej książki!
Zastanawiasz się, czy ta książka jest dla Ciebie? Przeczytaj jeden rozdział zupełnie za darmo i przekonaj się, że nic nie jest tym, czym się wydaje.
📥 Przeczytaj darmowy rozdziałA gdyby tak drzewa zaczęły chodzić? Dokąd by się udały? Czy tęskniłyby za ziemią, z której wyrwałyby się w świat? Czy zapuściłyby korzenie gdzie indziej?
***
A gdy odsłonisz ciemne zasłony i zobaczysz światło, pomyśl: „Jestem wdzięczny za oczy, które widzą, za serce, które czuje, za duszę, która lgnie do piękna. I nawet, jeśli świat zwariował, ja jestem tu i teraz, by sycić się każdą chwilą„.
![Ona [mini wiersz]](https://sp-ao.shortpixel.ai/client/to_webp,q_glossy,ret_img,w_396,h_264/https://opowiesciwedrowne.pl/wp-content/uploads/2022/10/IMG_20221019_183619.jpg "Las")
Co o tym sądzisz?
Chcesz podzielić się swoimi wrażeniami, zadać pytanie lub podyskutować o tym temacie? Przenieśmy naszą rozmowę na Facebooka!
👉 Dołącz do dyskusji pod tym postem na Facebooku – to tam codziennie rozmawiamy i wymieniamy się doświadczeniami. Do zobaczenia w komentarzach!
