Dawno, dawno temu było sobie Drzewo.

Wrośnięte mocno korzeniami w Ziemię, opierało się wiatrom, burzom i zawieruchom, jakie co jakiś czas przetaczały się przez świat.

Drzewo to rosło sobie wolno, w rytmie nadawanym przez czas natury, karmiło się słońcem i deszczem, a samo dawało schronienie zwierzętom i ludziom, którzy siadali strudzeni w jego cieniu po wyczerpującym dniu pracy i oparci o jego pień nabierali sił.

Każde stworzenie i wszyscy we wsi kochali to Drzewo, a ono swoim drzewnym i rzewnym sercem kochało ich, ufając, że tak będzie zawsze.

Aż pewnego dnia coś się zmieniło…


Tak zaczyna się opowieść, jaka zakiełkowała mi w głowie, gdy spojrzałam na ten stary kasztan. Rośnie on w moich Pszczółkach, w miejscu, gdzie kiedyś była zagroda.

Dziś porasta je trawa i tylko nierówności terenu wskazują, że były tu także zabudowania gospodarcze. Trochę o tym miejscu słyszałam opowieści, ale czyż nie może ona się właśnie zacząć też tak?

Dawno, dawno temu było sobie Drzewo…

A Ty, jaki ciąg dalszy chciałbyś dopisać?




 

Co o tym sądzisz?

Chcesz podzielić się swoimi wrażeniami, zadać pytanie lub podyskutować o tym temacie? Przenieśmy naszą rozmowę na Facebooka!

👉 Dołącz do dyskusji pod tym postem na Facebooku – to tam codziennie rozmawiamy i wymieniamy się doświadczeniami. Do zobaczenia w komentarzach!

Jestem pisarką, podróżnikiem, wędrowcem, pasjonatką przyrody i historii medycyny. Opowiadam historie zakorzenione w świecie natury i dawnych księgach. W swoich opowieściach łączę to, co realne, z tym, co symboliczne. Między krokiem a oddechem rodzą się moje opowieści. Niech wędrują one z Tobą.

2 Komentarze
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów
Andrzej
Andrzej
2 lata temu

I przyszdeł drwal i jue ściąłó i tyule w temacie